NIEUWS OVER DE OVERGANG

DE OCHTENDEN

Iedereen kent wel het boek van Gerard Reve: De Avonden. Sommigen zullen het gelezen hebben, anderen van horen zeggen. Het is geen vrolijk boek. Het verhaal van Helma over haar ochtenden is dat ook niet. Wel zal het herkenbaar voor vele vrouwen in de overgang zijn. Helma beschrijft iets waar geen arts of professionele hulpverlener iets zinnigs over weet te zeggen, maar dat toch, als je de fora over de overgang bezoekt een fenomeen blijkt te zijn: De Ochtenden. Ook Monique schrijft erover. Lees de verhalen.

Helma's Blog

De ochtenden
De ochtenden zijn voor mij altijd wel een probleem geweest, maar in de overgang vind ik de ochtenden nog vervelender. Ik ben eigenlijk nooit uitgerust, mijn hele lijf doet zeer, ben vaak opgefokt en mijn hoofd staat meteen aan. Dat ik nooit uitgerust ben snap ik wel. Ik slaap namelijk nooit hele nachten door en een onderbroken slaap is nou eenmaal niet gezond. In je slaap herstel je namelijk en maak je groeihormonen aan. Mijn man is eigenlijk nooit ziek, lijdt niet aan PHPD (pijntje hier pijntje daar). Dit komt, denk ik, omdat hij gewoon standaard een uurtje of acht aan een stuk door slaapt. Hij ruikt zijn kussen en hij is weg. De slaapverstoring wordt gezien als een atypische overgangsklacht. Het is een klacht die voorkomt in de overgang maar niet duidelijk samenhangt met de veranderingen van de hormonen, tenminste zo word het ons door de medici uitgelegd. Ikzelf twijfel er niet aan dat het alles te maken heeft met de overgang.  

Drukte in mijn hoofd
Mijn hoofd, vreselijk wat een drukte. Het begint vaak al als ik mijn ogen opendoe. Soms gebeurt het dat er meteen een liedje start dat niet eerder ophoudt dan wanneer ik met iemand ga praten of muziek opzet. Doe ik dit niet dan blijft het liedje op repeat staan. Ik heb een periode gehad dat ik ervan in paniek raakte. Het idee dat ik er niet aan kon ontsnappen vond ik zo angstaanjagend. Maar nu ben ik er net zo aan gewend als aan mijn tinnitus. Wanneer ik geen liedje in mijn hoofd heb dan heb ik wel een stroom aan gedachtes, of eigenlijk een soort van bevelen: “gauw wassen, oh nee eerst de katten eten geven, of toch eerst maar mijn medicatie innemen. Laat ik maar eerst mijn kleding uitzoeken. Oh chips, moet de container nog aan de weg zetten” enz., en dit gaat continu door. Hierdoor lukt het vaak niet om kalm te worden, sterker nog, ik word alleen maar drukker en krijg uiteindelijk niets voor elkaar. Nu lukt het mij aardig om het op een rijtje te krijgen hoor, maar dan moet ik eerst wel bewust STOP roepen en rustig gaan bekijken wat ik eerst moet gaan doen, en als ik het dan doe dan moet ik het ook echt mindful doen want anders zit ik zo weer met mijn gedachten bij iets anders. Dromen doe ik ook enorm sinds de overgang, ook zo een leuke slaapverstoorder. 

Snelkookpan
Het opgefokte gevoel vind ik echt het meest akelige aan de overgang. Ik noem het het snelkookpangevoel. Ik kan niet rustig zitten, staan, liggen. Ik heb het gevoel alsof er iets vreselijks gaat gebeuren en dat het gevoel wat ik heb nooit meer overgaat. Wanneer ik dit erg heb dan kan ik echt niet functioneren en moet ik proberen de dag door te komen. Ik sleep me dan door de dagen heen. Als ik geluk heb dan is het opgefokte gevoel na een paar uurtjes verdwenen, maar het gebeurt regelmatig dat ik er de hele dag last van blijf houden. Vier jaar geleden had ik bijna 24/7 dit gevoel en waren de paniekaanvallen vreselijk. Nu is het in dat opzicht rustiger geworden, maar ik kan het nog niet bepaald een feest noemen. Ik heb gelukkig periodes waarin het allemaal wat makkelijker gaat, maar nog steeds zijn er de slechte periodes. 

Monique

YES, ik kan uitslapen en draai me nog even om als m'n mannetje eruit gaat. Altijd fijn na weer een nacht met wederom vele opvliegers. Ik hoef ook niet naar m'n werk, dus heb niet de pijn in m'n buik van de tegenzin. Nee, ik vind m'n werk niet leuk en krijg er stress van. Net als van de zorgen om m'n ouders. Ik kan geen stress hebben met die #Hashimoto_prolactinoon_overgang. Maar vandaag hoef ik niet veel. Dus lekker blijven liggen.

Ik nestel mezelf in m'n kussen, spreid m'n armen en benen uit over het gehele bed en geniet van de warme plek die Arie achterliet. Alles doe ik met m'n ogen dicht. Genieten. Opvlieger. Natuurlijk.... ik draaide mezelf om. Na 10 minuten zonder dekbed weer in de snoozemodus. ROEKOE (X40). Onze straatduif heeft het niet begrepen en ik voel dat ik boos wordt. Jawel, daardoor de opvlieger. 10 minuten later en afgekoeld nestel ik me weer in. Altijd bijzonder, dan woon ik nagenoeg in het buitengebied van het dorp. Het enige dat je meestal hoort is het fluiten van de vogeltjes. Maar nee hoor, nu weer die schijtduif. Hij moet gewoon dood, denk ik terwijl ik voel dat ik m'n slaap vat.

BENG DENG KLENG. De klokken van de kerk, hemelsbreed een paar honderd meter bij me vandaan. Denk dat er een dienst is voor een overledene. Duurt vast niet lang. Fijn, het stopt na een paar minuten.

Nee geen raam dicht om het geluid te dempen. Alleen van het idee al voel ik een opvlieger aankomen. Hoppa. Ik heb het ook niet gewoon warm he, tijdens een opvlieger. Nee joh, ik krijg een prikkelend hoofd, jeuk en dan hoofdpijn. Vervolgens wordt ik echt zwaar onwel en slaat m'n hart op hol om daarna die hitte-aanval te krijgen.
Goed, ik ben weer afgekoeld. Hoofd leeg maken en slapen. WOEF WOEF WOEF WOEF WOEF WOEF WOEF WOEF. Dat duurt meestal 10 tot 30 minuten. Ik klaag hardop...@#&%@ en maak hiermee Hip duidelijk dat ik wakker ben. Onbedoeld natuurlijk, want ik wil slapen. Dus met als gevolg Hip miauwen achter de deur en hond nog blaffen achter het raam.
Het is me duidelijk weer niet gegund. Uitslapen lukt gewoon niet met de hormonentyfus en geluiden van buiten. Misschien lukt het morgen. Gelukkig hoef ik niet naar mijn werk, daar word ik al blij van.

Blog van Helma

Ik ben Helma Bakker, 56 jaar en nu sinds 4 jaar merkbaar in de overgang. Ik beheer samen met Catherina Mastenbroek de facebookgroep “Overgangsenmenopauzeplein”. Op het moment dat ik volledig was lam gelegd wist ik helemaal niets van de overgang. Ook werd het niet door mijn huisarts of alle andere behandelaars als optie bekeken. Sterker nog, ik moest vooral mijn oxazepam en antidepressiva slikken dan zou alles weer goed komen. Mijn huisarts vond mij erg lastig en moest hartelijk lachen op mijn vraag of ik in de overgang zat. Ik heb ook een andere huisarts genomen. Het onbegrip, de radeloosheid, onmacht en eenzaamheid in dit proces zijn herkenbaar voor vele vrouwen. Het heeft mij doen besluiten om te gaan bloggen over mijn ervaringen met de overgang.
Nu weet ik dat ik al heel wat jaren in de overgang zit. Voor een aantal jaren geleden wist ik niet beter dan dat je stopte met menstrueren en je opvliegers kon hebben en that’s it. Wist ik veel dat de buien van mijn moeder, waarin ze aangaf niet meer te willen en te kunnen, waarin ze aangaf weg of dood te willen of van mijn vader te willen scheiden of waarin ze aangaf dat ze zo ontzettend moe was, de overgang was. Ik weet wel dat ik het vreselijk vond om mijn moeder zo te zien en later vond ik dat ze nu maar eens op moest houden en haar schouders eronder moest gaan zetten.
Ik praat over later want het heeft echt wel heel lang geduurd voordat ze zich weer rustiger voelde. Nu weet ik ook dat mijn moeder PMSS had, dus eigenlijk vanaf het krijgen van kinderen was het regelmatig hel voor haar.
Toen ik in september 2015 in elkaar klapte en opgenomen werd op de gesloten psychiatrische afdeling, had ik geen idee dat ik hormonaal compleet in disbalans was. Natuurlijk kreeg ik medicatie en diagnoses, maar zelf wist ik dat het niet klopte. Toen ik weer in staat was om een beetje te functioneren zonder angst en paniekaanvallen, ben ik zelf op onderzoek uit gegaan en kwam erachter dat ik in de overgang zat. Ik ging ook begrijpen dat de afname van de vrouwelijke hormonen je draagkracht en draagvlak ernstig naar beneden halen. Dus dat was wat mijn moeder voelde en waar het vandaan kwam. Ook zij werd genekt en neergesabeld door de overgang.
Ik ben altijd een heel bedrijvig type geweest. Ik werkte 40+ uur en leerde of studeerde erbij, had mijn gezin en in mijn vrije tijd was ik meestal aan het organiseren. Ik verloor mijn baan toen ik 50 was en het lukte me niet om een nieuwe baan te vinden, we zaten middenin de crisis en op iemand van 50 zat echt niemand te wachten. Ook mijn man verloor na 33 jaar zijn baan. In februari 2015 kregen wij de kans om een restaurant te beginnen en in april 2015 liet ik mijn mirena-spiraal verwijderen en dat was de mokerslag. Ik heb het tot september 2015 volgehouden maar uiteindelijk werden de angsten en paniekaanvallen een hel en niet meer mee te leven. Het bracht mij zover dat ik niet meer wilde leven en mijn auto voor de trein wilde zetten.. Ik heb mij op eigen verzoek op laten nemen.
Mijn ouders hebben mij zo ontzettend vaak opgevangen en ik heb heel veel met mijn moeder gepraat. Voor mijn moeder was het ook een eyeopener want ook zij begreep nu, ruim 30 jaar na dato, dat het haar hormonen waren die haar parten speelden. Mijn moeder is nu 83 en zegt regelmatig dat ze het leven de moeite vindt om geleefd te worden. Dat geeft mij kracht want ik weet dat het uiteindelijk overgaat. Ik heb zoveel respect voor haar want wat heeft ze het slecht gehad en wat moet ze zich vaak eenzaam en onbegrepen hebben gevoeld, want in die tijd werd er helemaal nog niet over de overgang gesproken. Mijn moeder is een powervrouw. Ik hou van je lieve mam. 

Dorenda van Dijken, gynaecoloog: waarom de overgang vaak verward wordt met burn-out

  

 

 

 

Link:

Deze website is een initiatief van de oprichters van de besloten Facebook-groep: Overgangs- en Menopauzeplein

 

Volg ons

We use cookies to give you the best experience. Read our cookie policy.