NIEUWS OVER DE OVERGANG

Overgangen, transities, transfers, veranderingen, overstappen: hoe gaan we ermee om?

Als we 's ochtends wakker worden en onze ogen opendoen hebben we meteen onze eerste overgang van de dag te pakken. We gaan van slaap naar waken. Voor de een niet meer dan het begin van een nieuwe dag, voor de ander een moment van ongemak: tijd om op te staan, van je warme bed de koele kamer in, van een rustige slaapstand naar een wakkere dag. 

De tweede overgang is zo mogelijk nog ingrijpender. Benen uit bed, eerst het ene been, dan het andere. Van horizontaal naar verticaal. Nog even blijven zitten. De volgende overgang staat alweer te wachten. De reis naar de keuken voor een licht ontbijt met thee of voor sommigen eerst een douche om beter wakker te worden.

Gedurende de dag volgen er nog veel meer overgangen. Velen verlaten hun warme knusse huis om naar buiten te gaan. Van binnen naar buiten. Vaak van warm naar koud. Van buiten naar binnen in de auto. Vanuit de auto naar buiten naar kantoor. Steeds moeten we ons aanpassen. Elke overgang, hoe klein ook, vraagt om flexibiliteit. 

Als ik er goed over nadenk zijn overgangen niet mijn favoriete dingen. Je moet er moeite voor doen. Je moet meeveranderen. Je moet je aanpassen, zowel mentaal als fysiek. Van warmte naar kou, van liggen naar lopen, van alleen naar 'onder de mensen', van rust naar drukte, van drukte naar rust. 

Niet gek dat de 'grote overgang' die vrouwen doormaken als ze veranderen van vruchtbare vrouw naar onvruchtbare vrouw ook ongemakkelijk is. Voor veel vrouwen is die overgang niet alleen ongemakkelijk maar zelfs zo ingrijpend dat hij ontwrichtend genoemd kan worden. 

Er verandert zoveel in die jaren dat de overgang duurt. Dat geldt op fysiek gebied. We worden trager, rimpeliger, sneller moe, we verliezen haar, krijgen er haar bij, onze spieren en gewrichten gaan pijn doen, onze geur en smaak veranderen en ga zo maar door. Geestelijk is deze grote overgang pas echt een uitdaging. In de ochtend je bed uitkomen is er niets bij, overigens in de overgang ook geen gemakkelijke taak na een nacht vol opvliegers, slecht slapen, piekeren of zelfs na een weldadige nachtrust. 

De echte uitdaging zit hem echter in de grote geestelijke overgang. Veel vrouwen geven te kennen dat ze zichzelf niet meer zijn. Ze willen hun leven van voor de overgang terug. Ze staan midden in een kamer waarvan de deur achter hen gesloten is en de deur naar het volgende vertrek ook nog dicht is. Help waar gaat dit heen? Ik wil terug maar de deur is dicht.

Ze gaan over van een vrouw met een gezin, naar vrouw van een tweepersoonshuishouden of misschien hadden ze geen gezin en gaan ze alleen over naar een fase waarin dat gezin er ook definitief niet meer komt. Vrouwen gaan over van alleskunner, zorger en multitaskter naar wijze rustige vrouw, uitgezorged en zich beter bewust van wat ze wel en niet meer wil. Ze gaat over van sociaal wezen die alles regelde naar vrouw die tijd voor zichzelf zoekt. 

Overgangen zijn meestal niet gemakkelijk. Dat geldt voor het overgaan van je bed naar je douche, van het ene huis naar het andere huis, van de ene partner naar geen partner of een nieuwe partner, van kind naar puber, van puber naar volwassene en helemaal van vruchtbare vrouw naar postmenopausale vrouw. 

Niet voor niets wordt de overgang in het Engels wel aangeduid met THE change, DE verandering. Wie zich bij elke kleine overgang realiseert dat het een miniatuur is van de grote overgang waar wij als vrouwen mee te maken hebben, zal zich misschien bewust worden van het feit dat het niet onlogisch is dat de overgang doorgaans als iets zwaars en moeilijks wordt ervaren. We maken al die kleine overgangen op een dag, in een week, gedurende een jaar en blijken veerkrachtig en flexibel te zijn. De ultieme overgang beschouwen als zo'n overgang kan wellicht helpen om er met meer vertrouwen mee om te gaan. 

Niemand zal beweren dat de overgang van in bed naar uit bed of van huis naar buiten ook maar enigszins te vergelijken is met DE OVERGANG, maar in essentie zijn overgangen, transfers, transities en transformaties processen die het een en ander van een mens vragen. Dat geldt bij uitstek voor de vrouw in de overgang. Wie deze klus heeft geklaard kan met zelfvertrouwen en als trotse wijze vrouw beginnen aan haar leven na de overgang, met meer energie, rust in het lijf en vooral rust in het hoofd. Nu nog even de overstap maken.

Gynaecoloog Dorenda van Dijken en cardioloog Janneke Wittekoek hebben de handen ineen geslagen en een boek over het vrouwenhart en hormonen geschreven. Zij geven hierin informatie en aanbevelingen om gezond de overgang door te komen en daarna gezond te blijven.

Dorenda van Dijken is al meer dan twintig jaar werkzaam als gynaecoloog gespecialiseerd in de ovegang bij het OlvG in Amsterdam en voorheen ook bij het Women's Healthcare Center. 

Janneke Wittekoek is directeur van de kliniek Heartlife, heeft aan diverse tv-programma's meegewerkt en schreef eerder het boek Vrouwenhart.

Caroline Tensen spreekt met haar dochter over haar overgang: 'ik kon alleen maar huilen'.

Dat de overgang een behoorlijke impact kan hebben, blijkt uit het interview van de dochter van Caroline Tensen met haar moeder. Openhartig delen ze hun ervaringen over de overgang. Caroline vertelt in deze video dat ze een schim van zichzelf was en alleen nog maar kon huilen. Haar dochter moest haar opvangen. Met behulp van een arts in de Amsterdamse VU is zij erdoor gekomen en ze voelt zich nu weer heel goed.

Het interview is te zien op de website cycle.care. Klik hier om hem te bekijken.

Helma kreeg borstkanker in de overgang ....

Het ging eigenlijk eigenlijk wel goed de laatste maanden. Nee, het was niet zoals voordat alle ellende begon, maar ik was tevreden. Ik ondernam weer van alles, wel allemaal in een lager tempo, niet meer zo fanatiek als een jonge hond zeg maar. Als ik maar gewoon koetel de koetel mijn dingetjes kon doen dan was het oké. Mijn dag was meestal wel gevuld met een tevreden gevoel en af en toe voelde ik ook weer die euforie. Ik maakte weer plannen, wilde een leuke vrijwilligersjob en had plannen om het langeafstandwandelen weer op te gaan pakken. Lekker naar buiten, de natuur geeft mij kracht. Ik had echt het gevoel dat wanneer ik mij zo de rest van mijn leven zou voelen ik er prima mee kon dealen.
Totdat ik begin mei een knobbel in mijn linker borst voelde. Ja, ik had al drie keer eerder een knobbel gevoeld en het was altijd een cyste die dan leeggehaald werd. Maar de cyste groeide snel, dus toch maar naar het ziekenhuis. Men ging uit van weer een cyste dus toch maar weer leeghalen. Maar dat verliep dit keer anders. Er kwam geen helder vocht uit maar bloed. Na onderzoek bleken er atypische cellen in te zitten. Mijn behandelaar verwees mij meteen door naar het Alexander Monro ziekenhuis in Bilthoven. “Daar hebben ze de beste borstzorg” zei ze en ze had niets teveel gezegd. Op 18 mei 2020 had ik voor het eerst een afspraak. Er werd een biopt afgenomen. Op 19 mei 2020 kreeg ik de diagnose borstkanker en op 20 mei 2020 was er een MRI-scan van de borsten. Op 25 mei 2020 had ik een afspraak met de chirurg. Zij vertelde mij dat de tumor 2,5 cm was en voor 50% oestrogeengevoelig. Op 27 mei 2020 volgde een afspraak bij de oncoloog waar ik aangaf dat ik geen bestraling, chemo- en hormoontherapie wilde. Het fijne van het AM-ziekenhuis is dat ze je keuze respecteren. Natuurlijk vertellen ze je wat de reguliere behandeling behelst, maar dat zijn ze wettelijk verplicht. Ik vroeg ook aan de oncoloog of zij wist hoeveel mensen er baat hebben bij de alternatieve behandeling (ik gebruik THC en CBD en voor de hormoontherapie gebruik ik Linidol). Helaas kon zij mij hier geen antwoord op geven omdat dit niet wordt bijgehouden. Op 29 mei 2020 had ik een afspraak bij de anesthesist en de mammacareverpleegkundige. Daarna volgden nog andere afspraken en op 22 juni 2020i ben ik geopereerd en is mijn borst verwijderd, met behoud van mijn eigen huid. Er werd ook een expander geplaatst om de huid op te rekken zodat er een reconstructie van de borst plaats kon vinden met lichaamseigen weefsel.
Het was en (en is) een enorme rollercoaster. Je wereld stort in en je toekomstperspectief verandert a la minuut. Gelukkig bleken de poortwachters schoon, dus eigenlijk was ik na de operatie kankervrij. De expander werd iedere week bijgevuld met 100cc zoutoplossing. Ik vond het een onding en hoe voller ze werd des de vervelender ik haar vond. Het voelde als een harde plaat die op je borst drukt. Maar goed, je hebt het ervoor over want je wilt weer een mooie borst terug. Ik wilde de operatie in Maastricht laten doen want daar zijn ze gespecialiseerd in de zogenaamde deep-flap-operatie. Op 7 augustus2020 zijn we naar Maastricht geweest voor een intakegesprek. Het was een reis van 3,5 uur heen en 3,5 uur terug voor een gesprek van 15 minuten. Ook was het 37 graden in Maastricht en dat is echt niet fijn. Er werd uitgelegd dat een deep-flap-operatie 8 uur gaat duren en dat je 5 dagen in het ziekenhuis moet blijven. Ja, best wel even een dingetje, maar de informatie kwam niet koud op mijn dak, want ik had me natuurlijk ingelezen.
Ik begon me steeds minder comfortabel te voelen met de expander. Ik haalde me allerlei muizenissen in mijn hoofd. Daar was ik altijd al wel goed in, maar sinds de overgang loopt het soms de spuigaten uit. Mijn gevoel zei dat de expander eruit moest, maar mijn verstand zei dat ik nog maar even moest volhouden want het was voor een goed doel. Op 12 augustus 2020 werd ik ziek en kreeg 39 graden koorts. In eerste instantie dacht ik aan corona want koorts hebben is iets vreemds voor mij. Ik heb een coronatest laten doen, maar ik bleek het niet te hebben gelukkig. De huid rond de expander begon rood te worden, dus ik snapte dat mijn lichaam begon te protesteren. Op 16 augustus 2020 ontdekte ik verkleuring onder de huid en op 17 augustus 2020 ben ik geopereerd en is de expander verwijderd. Weer een operatie en na de operatie is daar dan de terugval. Veel huilbuien, depressieve gevoelens en de hele rattenplan. De overgang is al die tijd ook gewoon door gegaan en een operatie in de overgang is echt niet fijn, laat staan twee in een korte tijd.
5 jaar geleden ben ik in elkaar geklapt en ik kreeg het hele pretpakket voor mijn kiezen. Angst, paniek, suïcidale gedachtes, depressieve gedachtes, huilbuien, een lichaam wat compleet op tilt geslagen was, kortom ellende. Ik weet nu dat ik door de overgang uiteindelijk in een mega burn-out terecht ben gekomen, ik was compleet uitgeput. Een operatie zorgt ervoor dat je weer heel veel stappen terug doet in je burn-out en de huilbuien, depressieve gedachtes, angst en soms paniek, zijn er weer gewoon. En dat ontmoedigt enorm. De kanker is een deel van mijn leven geworden en dat zal het de rest van mijn leven zijn. De burn-out en de overgang zijn niet weg en dit alles zorgt voor een brei aan ellende. Ik had werkelijk nooit kunnen bedenken dat mijn leven zo zou verlopen. Natuurlijk, kanker kan iedereen krijgen en daar is genoeg over te lezen, er zijn zat instanties die je ermee kunnen helpen, tot gratis vakanties aan toe. Maar de overgang……..nou nee daar kun je niet echt veel mee. Er wordt overheen gepraat, het wordt ontkend, gebagatelliseerd of je wordt aangekeken met een blik van een konijn die verblind wordt door de lampen van een auto.
Er werd mij echt op het hart gedrukt dat ik twee weken rust moest houden en daar houd ik mij ook aan. Het kost me enorm veel moeite, en dat komt omdat ik nog steeds niet kan accepteren dat ik niet meer kan wat ik wil. De kanker is een, maar de overgang maakt alles nog even dramatischer. De burn-out zorgt voor totale uitputting en ontaardt bij teveel doen in giga-opvliegers en een megahuilbui. Nee…..het is echt niet leuk op het moment. Ik vind het allemaal weer erg moeilijk. Ik weet dat het uiteindelijk ook weer goed gaat komen maar voor nu……ik baal als een stekker. 

  

 

 

 

Link:

Deze website is een initiatief van de oprichters van de besloten Facebook-groep: Overgangs- en Menopauzeplein

 

Donaties klik hier

Volg ons

We use cookies to give you the best experience. Read our cookie policy.