Huilbuien tijdens de overgang

In de overgang ervaren vrouwen niet alleen lichamelijke klachten. Veel vrouwen voelen zich ook emotioneler. Ze kunnen minder hebben van hun omgeving, zijn prikkelbaar of barsten om niets in tranen uit. Hoe komt dit?

De oorzaak is terug te voeren op wisselende hormoonspiegels. Die zorgen ervoor dat vrouwen (net als in de puberteit, voor of tijdens een menstruatie en bij een zwangerschap) labieler kunnen worden.

Mensen verschillen van dieren op dit punt. Geen enkel dier huilt. Het brein bij mensen zit anders in elkaar. Dit is evolutionair te verklaren. Als je het vergelijkt met dieren komt de mens hulpeloos ter wereld. Hij is afhankelijk van anderen. Huilen is de enige mogelijkheid waarop hij zich kan uiten, totdat hij leert praten. Daarom is huilen een efficiënte manier om hulp, steun en troost te vragen. Het is een teken van machteloosheid. Hoewel volwassenen wel kunnen communiceren en niet meer hoeven te huilen om hulp te vragen, zit dit mechanisme toch diep verankerd in het menselijke brein.

In de overgang lijkt iets anders aan de hand te zijn. Er is geen directe reden om te huilen. Het lichaam geeft signalen van innerlijke stress, door de verlaging van de hormoonspiegels zijn er minder geluksstofjes in het lichaam aanwezig. Ook is het vaak zo dat vrouwen in een fase zitten waarin hun lichaam niet meer van hen lijkt te zijn en spelen er allerlei zaken in hun leven die het er ook niet direct gemakkelijker op maken. Dit alles leidt opnieuw tot een gevoel van hulpeloosheid.

Voor veel vrouwen is huilen dan de manier om zich te uiten. Dat gebeurt soms op momenten dat er geen (directe) aanleiding lijkt te zijn. Een tragische film, een droevig liedje, een kleine onenigheid in huis of soms helemaal niets en de tranen vloeien. Het is niets om je zorgen over te maken. Huilen lucht bovendien vaak op, hoewel dat weer niet voor iedereen geldt.

Als vrouwen eenmaal in de gaten krijgen dat dit soort emotionele buien wordt veroorzaakt door hun hormonen, kunnen ze er beter mee omgaan en is het ook voor de omgeving duidelijker wat er aan de hand is. Daarom raden wij vrouwen aan om regelmatig met andere vrouwen te delen hoe ze zich voelen. Dat kan met vriendinnen, je moerder (als je die nog hebt) of in onze besloten Facebookgroep: Overgangs- en Menopauzeplein  

Verhalen

"Ik ben jong in de overgang gekomen zo rond de 40. Ik had niet direct in de gaten dat het de overgang was maar een vermoeden had ik wel.

Ik ben nu bijna 48. Toen ik 46 was ben ik in een hele zware depressie beland. Deze was zo erg dat ik niet meer wilde leven. Ik zat de hele dag op een stoel te huilen. Mijn man durfde mij niet alleen te laten omdat hij dacht dat ik dan mijzelf van het leven zou beroven. Ik kon ook niet meer werken als verpleegkundige.

Ik ben vrij snel door de huisarts naar een psychiater verwezen waar ik ben gestart met antidepressiva en 1,5 jaar cognitieve therapie heb gehad.

Inmiddels gaat het gelukkig weer veel beter met mij. Ik blijf de medicatie wel gebruiken omdat een 2e depressie altijd erger is zei de psychiater." 

Lilian

"Het zal zo ongeveer halverwege de zomer van 2013 zijn geweest dat ik veranderde. Zo weet ik nu, nadat ik één en ander ben nagegaan op een gegeven moment. Wat veranderde er dan? Nou, ik werd zo vanuit het niets ineens ontzettend chagrijnig. En ook ontzettend prikkelbaar. En een kort lontje? Zeg maar liever géén lontje. Zo uit het niets, zonder ernstige oorzaak, ontplofte ik. Op het werk raakte ik door het minste of geringste ontzettend geïrriteerd. Dan vloog de computermuis door de kamer of smeet ik een la van het buro dicht. Ook vloog dan de bal (mijn stoel) door de kamer. Daar is wel eens wat gesneuveld. Schelden en vloeken deed ik om de haverklap. Ook bij het minste of geringste.

Ik raakte depressief. Wat had het leven nog voor zin? Eén grote rotzooi was het. Veel duisternis. Ik sliep (en slaap) slecht. Paar uur slapen, dan een paar uur wakker. En tussen de 5 en 10x wakker per nacht. Dat komt je gemoedstoestand ook niet ten goede. Het liefst zou ik in een hoekje gaan zitten met een deken over me heen. Onzichtbaar. Ook kwamen persoonlijke stukken weer naar boven. Ervaringen en herinneringen uit het verleden. Niet de leukste. De heftigste. Juist die kwamen nu weer naar boven.

Ook kwam er angst, angst voor van alles. Lichamelijke klachten. En piekeren, een gesprek nagaan en dan menen dat ik het weer helemaal verkeerd had gezegd. Of gedaan. Jeetje, wat onhandig was ik weer!

En vergeten, ontzettend vergeten. De meest simpele woorden niet meer weten. Vork, broek, pen en alle dagelijkse voorwerpen. Die dan anders noemen. En ook niet meer weten waar iets ligt. Bijvoorbeeld huissleutels of mijn telefoon. Vanmorgen hoorde ik mijn buurvrouw nog in huis grasmaaien. Grasmaaien?? O, nee, stofzuigen. En ik heb dagen gezocht naar mijn paspoort. Tot ik vandaag besefte dat ik sinds ergens dit jaar een identiteitsbewijs heb...

Kortom, het valt echt niet mee, dit hele proces. Ondertussen kan ik hard lachen om mijn versprekingen, het gebruiken van andere woorden. De rest vind ik nog steeds lastig, ook al pieker ik een stuk minder erg en als ik wakker lig, lig ik wakker in acceptatie. Ook heb ik hulp gehad van een overgangsconsulente en een aantal goede vriendinnen."

Cisca

Ik ben in die jaren vaak bij de huisarts geweest, maar tevergeefs.

Ik denk dat ik al zo ongeveer een jaar of 7 aan het kwakkelen ben/was met mijn gezondheid. Allerlei vage klachten had ik. Zo was ik in de ochtend een hele tijd misselijk. Last van duizeligheid, moe, dan weer superactief. Ik ben in die jaren vaak bij de huisarts geweest, maar tevergeefs. Er kon geen oorzaak gevonden worden voor mijn klachten. Mijn eigen idee was, ben ik misschien in de overgang? Maar nee daar was ik volgens de huisarts te jong voor en overgang is een onregelmatige menstruatie en eigenlijk niet meer of minder.

In 2016-2017 voelde ik me met tijden door iedereen onbegrepen. Ik was niet blij, om het minste en geringste geïrriteerd en moe. Ik zat constant in mijn hoofd en was in de veronderstelling dat ik niks goeds kon doen. Ik voelde me nergens veilig, ik vertrouwde niemand. Ook had ik echt geen zin om leuke dingen te doen. Op den duur dacht ik echt, ik kan er maar beter niet meer zijn. Dat zou voor iedereen beter zijn. Dat was het startsein voor mij om wederom contact te zoeken met de huisarts.

Ik had huilbuien van een hele dag en waarom? Ik was chagrijnig en waarom?

Ik kreeg van hem te horen dat ik met de praktijkondersteunster mocht gaan praten en mijn medicatie werd veranderd. Ik had al antidepressiva omdat ik bekend was met chronische depressies. Zo gezegd zo gedaan. De praktijkondersteunster was een alleraardigst vrouwtje, maar ik kon haar over haar problemen laten praten in plaats van over de mijne. Ik had ook geen problemen eerlijk gezegd. Mijn huwelijk is goed, gelukkig heb ik geen geldproblemen, ik heb leuk werk, dus ja. Mijn klachten bleven aanhouden. Ik had huilbuien van een hele dag en waarom? Ik was chagrijnig en waarom? Ik liep de hele dag te steunen en te zuchten, er zat zoveel spanning in mijn lijf! Ik mocht door naar een psycholoog, maar daar was een wachttijd die ik moest zien te overbruggen.

…. en dacht ineens: dat ben ik! Ik ben ‘gewoon’ in de overgang…

Ik heb me in die tijd aangemeld op een Facebook-overgangssite. Daar las ik wat en dacht ineens: dat ben ik! Ik ben ‘gewoon’ in de overgang, ook al was mijn menstruatie nog gewoon op tijd. Ik weet nog dat het de vrijdag voor kerst was dat ik de dokter belde met de vraag of ik aan de Femoston mocht. Ik mocht het proberen van hem, maarrrrrrr het waren wel hormonen en bla bla bla... Ja, dacht ik bij mezelf jij zit er niet mee. Na een week of twee trok de mist in mijn hoofd op.

Ondertussen mocht ik bij de psycholoog komen om mijn depressie te behandelen, tussendoor naar de psychiater en die vertelde me ook dat het gewoon heel goed kan dat de overgang deze klachten met zich meebrengt, vooral als je al een postnatale depressie hebt gehad. Daar kan niemand wat aan doen, de een reageert nou eenmaal heftiger op hormoonschommelingen dan de ander.

Op dit moment heb ik de handvatten voor mijn depressieve gedachtes. Want die zijn er nog wel eens. De Femoston, ondersteunt me in de schommeling van mijn hormonen. ik zeg ondersteunt, want een wondermiddel is het niet natuurlijk. Maar nu ik weet wat er met me aan de hand is en dat het ook weer goed komt kan ik er vele malen beter mee om gaan.

Petra van der Veen 

Petra van der Veen 

Verhalen

'Ik kan heel kort zijn: ik heb echt alle psychische- en lichamelijke klachten: depressie, angst, onrust, lusteloos, labiel, woedeuitbarstingen, slechte concentratie, slecht geheugen, nergens interesse in, hoofdpijn, oorsuizen, pijn in spieren en gewrichten, hartkloppingen, geen eetlust, misselijk, maag- en buikpijn, afwisselend diarree en obstipatie,tintelingen, kaakkramp, benauwd, droge huid, droge slijmvliezen, veranderde smaak, vieze lichaamsgeur, dun haar, acné, allergieën die verergeren, ontstoken ogen, duizelig, suikerschommelingen, opvliegers, koude rillingen, weinig weerstand,schokken door mijn hoofd, vlekken, slierten en schitteringen zien, overprikkeld voor licht en geluid, huidschimmel, haar waar het niet hoort, aankomen terwijl ik nauwelijks eet.'

Jacoba

'Ben al jaren in de overgang zonder dat ik er erg in had. Kreeg een paar jaar geleden ontzettende zweetaanvallen in de winter. Mijn huisarts begreep het niet want met 44 was ik nog te jong voor de overgang. Daarna kreeg ik 2 keer per jaar hevige netelroos. Weer sloeg de medische club op tilt. Ik kon ook de hoge noten niet halen als ik sprak en soms werd ik ineens duizelig. Tja, volgens de medische club had het te maken met mijn angststoornis (dat label kreeg ik op mijn 35ste op mijn hoofd geplakt).

Op mijn 47 begon de echte miserie. Ik stond misselijk op en had zeer vaak minder eetlust. Weer sloeg de medische club op tilt. Dankzij mijn eigen speurwerk en herkenningen in de Facebook-groep wist ik wel zeker dat ik in de overgang zat. Gelukkig gaf mijn bloeduitslag dat ook aan. Ik weet dat je daar niet moet op bouwen, maar een doktersjas doet dat wel.

Eindelijk erkenning van de medische club. Ik neem nu terug mijn medicatie (Solian) in van vroeger. Ben minder misselijk en kan beter eten. Voor de rest ben ik rap moe en heb veel slaap nodig. Alhoewel ik ben een nachtuil (hoe later hoe kwieker). Ik sta tegen de middag op (I know) en heb dan de vrijheid om zo veel mogelijk te wandelen. Leef momenteel van een uitkering dus heb het niet breed, maar werken kan ik momenteel nog niet aan. Te zwaar. Zowel psychisch als lichamelijk.'

Ethel

Over ons: lees hier



Contact met de redactie: vul het formulier in of mail ons.

Link:

Deze website is een initiatief van de oprichters van de besloten Facebook-groep: Overgangs- en Menopauzeplein