Het verhaal van een vakantie in de overgang

Vrouwen in de overgang kennen zichzelf bij tijd en wijle niet meer terug. Vaak is te lezen op forums of in groepen: ik ben mezelf volledig kwijt. Dat gebeurde ook Cate, die met haar vriend op vakantie ging naar Griekenland.

Het verhaal van de vakantie van Cate.

Het was de tweede dag van pasen. We vlogen 's nachts naar Griekenland. Midden in de nacht kwamen we daar aan en werden opgehaald door de vader van mijn vriend om twee weken heerlijk in het zonnige Griekenland vakantie te vieren. Mijn vriend is Griek en heeft daar familie. We logeerden bij zijn ouders. 

Ik keek uit naar de reis. Ik heb tot nu toe altijd leuke vakanties met mijn vriend gehad, ook in Griekenland. Dit jaar was het echter een ander soort reis. Waar we voorheen altijd vooral met zijn tweeen reisden, waren er nu veel meer mensen bij betrokken vanwege het huwelijk van zijn nicht en de ontmoetingen met vrienden. Bovendien bleven we langer dan voorheen. De eerste week heb ik genoten.


In de tweede week zijn we met de nog jonge kinderen van mijn vriend drie dagen naar een hotel in Griekenland gegaan. De oudste is 13 en de jongste 8. Ik had me van meet af aan voorgenomen een goede relatie met zijn kinderen te onderhouden. Ik ben niet hun moeder en ik heb van geen kanten de intentie om die plek in te nemen. Tot een tijdje geleden hadden we altijd leuke samenkomsten. De laatste tijd had ik meer problemen met hun gedrag, ook in Nederland. De oudste is een echte puber aan het worden en de dynamiek met zijn kleinere broer is agressiever dan voorheen. Ik heb een volwassen zoon van 23. De tijd dat hij de leeftijd van de kinderen vann mijn vriend had, ligt ver achter me en daar ben ik blij mee. Hij is een leuke jongen geworden op wie ik heel trots ben.

Met kinderen van iemand anders is het altijd anders dan met je eigen kinderen, maar deze kinderen hebben me wel vanaf het begin geaccepteerd. De laatste tijd stooorde hun gedrag me echter vreselijk. Ze maken extreem veel lawaai en vallen elkaar continu lastig. Als mijn zoon dit met een vriend zou doen, zou ik ook gek worden, maar dan zou het mijn eigen vlees en bloed zijn. Het zou mijn eigen verantwoordelijkheid zijn om hem te corrigeren. In Griekenland bevond ik me in de situatie dat ik in een gezin was, waarvan ik eigenlijk geen lid was. Mijn vriend en de kinderen spraken Grieks. We gingen op reis en ik voelde me een buitenstaander. Mij werd niet verteld waar we naartoe gingen en er werd mij niet gevraagd wat ik leuk vond of dat ik misschien een suggestie had. Bovendien voelde ik me ellendig.

Tijdens de overgang kamp ik regelmatig met ernstige hoofdpijn. Schreeuwende kinderen in een kleine auto en uren op pad gaan helpt niet dan. Ik wilde tolerant zijn, maar ik kon het niet meer. Mijn lontje is sinds de overgang ook een stuk korter dan het voor die tijd altijd was. Ik vroeg mijn vriend om het gedrag van zijn kinderen te corrigeren en dat was hij niet van plan. Hij zei dat ik het zelf moest doen want als Nederlandse zouden ze naar mij wel luisteren. Dit vond ik moeilijk. Ik ben niet hun moeder en ik wil niet in conflict raken. Vervolgens deelde mijn vriend mij mee dat ik  hun gedrag moest accepteren omdat het deel uitmaakt van de manier waarop hij hen opvoedt en als ik ze zou corrigeren, zou hij hen steunen en niet mij. Mijn toch al korte lontje was snel ontbrand. Ik voelde me boos en teleurgesteld.

Aan het einde van een zekere dag voelde ik me ellendig. Ik was gaar en moe van het autorijden en het geschreeuw om me heen. Elke prikkel was er een te veel. Ik had hoofdpijn. Ik raakte een beetje in paniek (ook een overgangssymptoom) en huilde iin het bijzijn van de kinderen. Ik voelde me er erg beschaamd over. Ik wil niet huilen waar kinderen bij zijn. Min vriend keerde me zijn rug toe en ik zag zijn irritatie. Dat was een pijnlijk moment. Hoewel volwassenen moeten proberen niet te huilen in het bijzijn van kinderen omdat het hen kan verwarren, denk ik dat het juiste voorbeeld zou zijn geweest dat mijn vriend een arm om me heen zou slaan en me zou troosten. Als je kinderen opvoedt door een voorbeeld te zijn zoals hij stelde te doen, dan kunnen ze naar mijn mening leren dat ook volwassenen soms huilen en dat de ene volwassene er dan voor de andere is. Ik voelde me afgewezen en beschaamd. De hoofdpijn was nog steeds hevig.

Het hotel waar we zaten was een van de ergste dat ik ooit heb bezocht. Ik heb hier misschien een andere kijk op dan mijn vriend omdat ik best verwend ben in het verleden en over meer geld beschik voor een luxere kamer, maar hier was het echt vies. Het eten van voormalige bezoekers lag nog op de grond en op zekere avond zat er een kakkerlak gemoedelijk van te smullen. Het was erg sjofel en in de hoeken van de badkamer lag een hoop vuil. Ik denk niet dat ik overdrijf in deze kwestie. Ik realiseerde me dat mijn vriend en ik verschillende normen hebben op dit gebied. Omdat ik in deze fase van mijn leven niet over veel tact beschik, heb ik huilend gemeld dat ik het hotel wenste te verlaten. Ik was al ellendig en emotioneel en dit hield ik niet vol. Mijn vriend zei tegen mij dat ik, omdat ik degene was die wilde vertrekken, dan ook maar moest betalen voor het andere hotel. Ik had geen andere keus dan dat te accepteren. Dit kostte me maar liefst 240 euro omdat we vanwege zijn kinderen twee kamers nodig hadden, maar ik moet zeggen dat het een heerlijk hotel was met veel stijl en luxe. Ik was wel boos op mijn vriend. Hij zette mij voor het blok. 

De rest van de week verliep redelijk goed. We waren weer samen en maakten een mooie boswandeling. We hebben vrienden ontmoet. In de twee of drie laatste dagen van de vakantie was ik snel geirriteerd. De moeder van mijn vriend liep steeds met eten te leuren. Iedereen om me heen sprak Grieks. Ik keek er naar uit om naar huis te gaan. Mijn vriend is soms niet vooruit te branden en uitgerekend op de nacht van vertrek ging hij nog even uitgebreid van moeders dis eten voor we naar het vliegveld vertrokken.  Ik reageerde lomp en dit keer was bij hem de maat vol. 

Terugkomend van Schiphol naar Amstelveen wilde hij niet naast me in de bus zitten en hebben we niet goed afscheid genomen.

We spraken elkaar daarna en dit waren heftige en emotionele gesprekken. Mijn stemming daalde steeds verder. Ik voelde me depressief en afgewezen. Ik belde met vriendinnen en met mijn zus. Die vond dat ik de relatie moest verbreken. Mijn vriendin ook. Ik werd heen en weer geslingerd tussen stoppen met die man en doorgaan. Ik vertelde mezelf dat hij teveel van zichzelf hield en te weinig van mij. Dat hij alleen maar van mij profiteerde. Het volgende moment kon ik niet zonder hem.

De overgang kan je helemaal gek maken. Het kan je een liefdevolle relatie kosten, maar je kunt jezelf ook volkomen verliezen in een relatie met iemand die jou niet waard is. Je hormonen vertellen elkaar afwisselend het een of het ander. Ik wil graag rust in mijn hoofd en in mijn leven. 

Het verhaal van een vakantie in Griekenland van een vrouw in de overgang. 

Over ons: lees hier



Contact met de redactie: vul het formulier in of mail ons.

Link:

Deze website is een initiatief van de oprichters van de besloten Facebook-groep: Overgangs- en Menopauzeplein